Uwaga! Ta strona została przeniesiona na http://blog.opoki.com/

Via ferraty

Odwiedzone przez nas via ferraty zostały uszeregowane topograficznie i alfabetycznie. Przy opisie umieszczamy informacje kiedy tam byliśmy (rok) oraz:

w przypadku ferrat dolomitowych: numer trasy z przewodnika Dariusza Tkaczyka (tom/trasa), jej trudności (#/6) z tegoż przewodnika oraz numer mapy serii Tabacco (mapa #)
w przypadku innych ferrat: trudność (#/E) oraz numer mapy ÖAV.

Link to dokładniejszego opisu drogi znajduje się pod żółtym słoneczkiem.

VIA FERRATA	GRUPA	ROK	TRUDNOSC	MAPA	WEB PAGE
Aglio	Tofana	(2005)	5/6	T 003
Alleghesi	Civetta	(2000)	4/6	T 015
Bianchi	Cristallo	(2000)	4/6	T 003
Bocchette	Brenta	(2001,2001)	2/4	K
Bolver Lugli	Palla	(2006)	5/6	T 022
Cengia Gabriella	Dolomiti di Sesto	(2005)	4/6	T 010
Constantini	Moiazza	(2000,2001)	6/6	T 015
Dibona	Cristallo	(2001)	3/6	T 003
Elferspitze	Tyrol	(2007)	C	AV 31/5
Feldkurant Hosp Steig	Dolomiti di Sesto	(2000)	3/6	T 010
Giusepe Olivieri	Tofana	(2000,2005)	5/6	T 003
Gusella	Palla	(2006)	3/6	T 022
Ilmspitze Klettersteig	Tyrol	(2006)	C-D	AV 31/3
Innerkofler - De Luca	Dolomiti di Sesto	(2001)	2-3/6	T 010
Innsbrucker	Tyrol	(2004)	B-C	AV 31/5
Jubilaeums	Tyrol	(2004)	C (D/E)	-
Jubilaeumsgrat	Tyrol	(2007)	4/6	AV 4/2
Kaiser-Max	Tyrol	(2003)	E/E	AV 31/5
Kuehtai Panorama	Tyrol	(2006)	D/E	AV 31/2
Lipella	Tofana	(2000)	4/6	T 003
Meisules	Sella	(2006)	5/6	T 006
Merlone	Dolomiti di Sesto	(2000)	4/6	T 003
Porton	Palla	(2006)	4/6	T 022
Rino Pisetta	Garda	(2004)	D/E	-
Roghel	Dolomiti di Sesto	(2005)	4/6	T 010
Scalatte	Dolomiti di Sesto	(2000)	4/6	T 010
Schlicker Klettersteig	Tyrol	(2004)	C-D	AV 31/5
Stella Alpina	Palla	(2000)	6/6	T 022
Strada Alpini	Dolomiti di Sesto	(2005)	3/6	T 010
Strobel	Cristallo	(2001)	4/6	T 003
Tiroler Weg	Tyrol	(2007)	C/D	AV ? 30/4
Tissi	Civetta	(2001)	5/6	T 015
Tomaselli	Tofana	(2005)	5/6	T 003
Zandonella	Dolomiti di Sesto	(2000)	4/6	T 010

Opisy poszczególnych ferrat


Via Ferrata CENGIA GABRIELLA , Dolomiti di Sesto (2005): [ 1/T68, trudność 4/6, mapa T 010, ]
	Do ferraty można podejść przechodząc od końca ferraty Roghel piargiem i wspinając się po skałach na półkę, bądź wariantem 'na wprost' drabinami po uprzednim zejściu do Biwaku Cadore. Ferrata przebiega głównie półkami, dopiero w zejściu (w stronę schroniska Carducci) zaczyna się stromy odcinek. Dalszą kontynuacją tej drogi jest ferrata Strada Alpini.

Via Ferrata FELDKURANT HOSP STEIG , Dolomiti di Sesto (2000): [ 1/T111, trudność 3/6, mapa T 010, ]
	Droga zejściowa z Torre Toblin (2617), dużo prostsza niż wejściowa - Scalatte, praktycznie pokonuje się ją bez żadnych trudności

Via Ferrata INNERKOFLER - DE LUCA , Dolomiti di Sesto (2001): [ 1/T104-5, trudność 2-3/6, mapa T 010, ]
	Ferrata trawersuje z zewnątrz i od środka Monte Paterno po czym odbija na szczyt (2744) i wraca tą samą trasą, by dalej biec wzdłuż masywu. Trasa nie jest trudna technicznie, ani zbytnio eksponowana, ale jest za to ciekawa pod względem formacji naturalnych i sztucznych - liczne jamy, sztolnie, półki. W razie pogody wspaniałe widoki, w przypadku opadów można się schować w licznych jaskiniach i tunelach.

Via Ferrata MERLONE , Dolomiti di Sesto (2000): [ 1/T160, trudność 4/6, mapa T 003, ]
	"Ferrata jest zupełnym nieporozumieniem i opisuje ją jedynie z obowiązku." - w ten sposób rozpoczyna opis ferraty D. Tkaczyk i trudno się z nim w tej kwestii nie zgodzić! Droga prowadzi na Cima Cadin Nordest (2788) szeregiem drabin, które uniemożliwiają próby jakiejkolwiek wspinaczki, gdyż skutecznie zasłaniają rzeźbę skalną. Na tej drodze obyłoby się bez takiej ilości drabin w przeciwieństwie do Scalatte, gdzie drabiny często wydają się niezbędne. Plusem są widoki, jakie roztaczają się z podejścia, na kocioł Cadini i Tre Cime. W kotle Cadini de la Neve występują ciekawe formacje skalne, o czym przekonaliśmy się przechodząc innym razem przez przełęcz de la Neve.

Via Ferrata ROGHEL , Dolomiti di Sesto (2005): [ 1/T67, trudność 4/6, mapa T 010, ]
	Krótka ferrata z długim podejściem. W połączeniu z ferratą Cengia Gabriella daje ciekawą całodniową wycieczkę. Przy mokrej skale trudność ferraty na stromych odcinkach znacznie wzrasta.

Via Ferrata SCALATTE , Dolomiti di Sesto (2000): [ 1/T110, trudność 4/6, mapa T 010, ]
	Ferrata jest drogą wejściową na Torre Toblin (2617) (widoczne w centralnej części zdjęcia). Zwana jest drogą drabin, należy tu potwierdzić, że EKSPOZYCJA faktycznie jest spora, największa z jaką się spotkaliśmy (wrażenie to mogło być spowodowane faktem, iż była to nasza druga ferrata). Dużym problemem jest mijanie się ze schodzącymi tą samą drogą, chociaż zejście możliwe jest prostszą ferratą - Feldkurant Hosp Steig.

Via Ferrata STRADA ALPINI , Dolomiti di Sesto (2005): [ 1/T78, trudność 3/6, mapa T 010, ]
	Urocza ferata! Nie jest trudna (cała droga przebiega półkami), za to bardzo ciekawa. Nas zauroczyła pewnego razu pocztówka, wówczas postanowiliśmy zobaczyć taki widok na własne oczy. Ferratę rozpoczęliśmy ze schroniska Carducci i planowaliśmy połączyć z wejściem na Croda Rosa (Zandonella), niestety na przełęczy Sentinella złapał nas deszcz.

Via Ferrata ZANDONELLA , Dolomiti di Sesto (2000): [ 1/T57, trudność 4/6, mapa T 010, ]
	Ferrata prowadzi na Croda Rossa di Sesto (2965). My startowaliśmy od Rif. Lucelli (1568) i do rozpoczęcia ferraty musieliśmy podejść 900m! A podejście jest mordercze, gdyż biegnie nasłonecznionym piargiem. Jednak dzięki temu, że podejście jest wyczerpujące, na trasie nie ma tłoku. Sama ferrata jest ciekawa. W górnym odcinku droga biegnie półką z fortyfikacjami i czerwoną beczką na deszczówkę, którą można dojrzeć już ze schroniska Rif. Berti (1950).

Via Ferrata AGLIO , Tofana (2005): [ 1/T341, trudność 5/6, mapa T 003, ]
	Kontynuacja ferraty Giusepe Olivieri. Początkowo podobna w charakterze do tejże z dodatkowymi atrakcjami w postaci eksponowanego trawersu i mostu skalnego 'Bus de Tofana'. Trawers jest krótki, ale przysparza sporej dawki emocji, ponieważ w dole jest sporo metrów powietrza. Do 'Bus de Tofana' należy podejść schodząc z ferraty w dół (również po linach). Wędrówka na sam wierzchołek Tofany di Mezzo jest mozolna i mniej ciekawa. Ostatni odcinek jest trochę tłoczny, ponieważ część turystów schodzi w dół, po wjechaniu na szczyt kolejką. Plus jest taki, że dla odmiany można tą kolejką zjechać na dół.

Via Ferrata GIUSEPE OLIVIERI , Tofana (2000,2005): [ 1/T340, trudność 5/6, mapa T 003, ]
	Prowadzi na Punta Anna (2731). Jak dla nas najciekawsza pod względem wspinaczkowym ferrata. Bardzo eksponowana, nie usiana zbyt dużą ilością żelastwa, ale dobrze ubezpieczona, stanowi niezły test sprawnościowy. Ludzi zdecydowanie mniej w porównaniu z Lipellą. Wspinamy się południową stroną góry, przez co trasa może wydawać się bardziej wyczerpująca niż jest w istocie (szczególnie w upalne dni).

Via Ferrata LIPELLA , Tofana (2000): [ 1/T337, trudność 4/6, mapa T 003, ]
	Ferrata prowadzi na Tofannę di Rozes (3225). Według D.Tkaczyka (opis zdjęć) można na niej spotkać "powietrzne półki... i pionowe ściany". Co do "powietrznych półek" to za takie mogą uchodzić te na Bocchette, gdzie faktycznie można odczuć ową powietrzność. Te z Lipelli bardziej powietrznie wyglądają na zdjęciach niż w rzeczywistości, gdy idziemy przy ścianie i nawet nie widać przepaści, która jest od nas kilka metrów dalej. Podczas naszej drogi na Tofanę często musieliśmy oczekiwać w kolejkach do wejścia na kluczowe fragmenty trasy. Trzeba przyznać, że warto tę ferratę przejść, zobaczyć po drodze amfiteatr Tofany, a ze szczytu, przy dobrej widoczności, nawet Wysokie Taury.

Via Ferrata TOMASELLI , Tofana (2005): [ 1/T365, trudność 5/6, mapa T 003, ]
	Prowadzi na Punta Sud di Fanis (2980). Jest dosyć stromo i ciekawie widokowo: widok na biwak na Forcella del Grande oraz Tofany. W zejściu też jest ciekawie, a niemal do Forcella del Grande schodzi się wzdłuż ferraty. Generalnie godna polecenia.

Via Ferrata BIANCHI , Cristallo (2000): [ 1/T406, trudność 4/6, mapa T 003, ]
	Ferrata prowadzi na Cima di Mezzo (3154). Mimo znacznej wysokości szczytu wystarczy pokonać niecałe 200m przewyższenia, by na nim stanąć. A to ze względu na możliwość dojazdu kolejką: Rio Gere (1698) - Son Forcia (2215) - G. Lorenzi (2932). Jeżeli do ferraty dojeżdża się kolejką można taką "wyprawę" potraktować zupełnie rekreacyjnie, co czyni ją bardzo popularną. Na szczycie jest krzyż (jak na co drugiej górze w Dolomitach) oraz ładny widok na sąsiednie Mt Cristallo.

Via Ferrata DIBONA , Cristallo (2001): [ 1/T408, trudność 3/6, mapa T 003, ]
	Ferrata prowadzi wzdłuż grzbietu masywu Cristallo. Zazwyczaj pokonywana jest w zejściu z Rif. G. Lorenzi (2932). W przeciwieństwie do Bianchi, która startuje z tego samego miejsca, nie jest tak popularna, gdyż jest dużo dłuższa (z zejściem doliną Val Padeon - wycieczka całodniowa) i łatwiejsza. Za pierwszym razem (2000 r.) też zrezygnowaliśmy z jej przejścia na rzecz Bianchi, dotarliśmy jedynie do mostku Ponte Cristallo (27m długości). Nie wszystkie mostki są tak solidne. W tym roku (2001) pokonaliśmy ją całą i byliśmy bardzo zadowoleni mimo, że pod koniec popsuła się pogoda. Na ferracie natknęliśmy się na sporą ilość fortyfikacji z okresu I Wojny Światowej. Jedne są w lepszym stanie i mogą służyć za biwaki (np. wilgotne i o zapachu piwnicznym Rif. Buffa di Perrero - 2760), inne są tylko pamiątkami z przeszłości. Zwłaszcza w drugiej części ferraty jest dużo fortyfikacji i jaskiń (biwaków?).

Via Ferrata STROBEL , Cristallo (2001): [ 1/T418, trudność 4/6, mapa T 003, ]
	Ferrata biegnie na szczyt Punta Fiames (2240) w dosyć ciekawy sposób: wielokrotnie (3 razy?) przeplatają się ze sobą odcinki wspinaczkowe z mozolnym podchodzeniem trawersem wzdłuż ściany. Prawie przez cały czas można obserwować punkt startu czyli restaurację Fiames na drodze do Cortiny (w pobliżu widać również boisko piłkarskie - z lotu ptaka).

Via Ferrata ALLEGHESI , Civetta (2000): [ 1/T685, trudność 4/6, mapa T 015, ]
	Długa i wyczerpująca ferrata szczególnie, gdy planuje się ją z kempingu w Pecolu. Jednakże warta wysiłku, nawet jeśli widoki nie są najciekawsze (na szczycie mieliśmy mgłę/chmury skutecznie zasłaniające wszystko dookoła :)).

Via Ferrata TISSI , Civetta (2001): [ 1/T687, trudność 5/6, mapa T 015, ]
	Ferratę Tissi znamy jedynie z widoku od dołu. Kiedy podeszliśmy do kotła, w którym rozpoczyna się ferrata to zobaczyliśmy liczne wodospady pokrywające się, mniej więcej, z jej przebiegiem. Mimo, że tego dnia pogoda była wyśmienita, (a raczej właśnie dlatego) woda spływała z topniejącego śniegu, który padał w ciągu poprzednich dni pokrywając kopułę szczytową Civetty.

Via Ferrata CONSTANTINI , Moiazza (2000,2001): [ 1/T712, trudność 6/6, mapa T 015, ]
	Kulminacyjnym punktem ferraty jest Moiazza Sud (2878). Ferratę przechodziliśmy dwukrotnie, za pierwszym razem, ze względu na kiepską pogodę, musieliśmy zejść w połowie drogi z Forc. dela Masenade (2650), za drugim podejściem udało nam się ją przebyć przy bezchmurnym niebie.

Via Ferrata STELLA ALPINA , Palla (2000): [ 2/T349, trudność 6/6, mapa T 022, ]
	Największe rozczarowanie najtrudniejszą ferratą Dolomitów. Ferrata jest zbyt krótka, zaś opis umieszczony w Tkaczyku mocno przesadzony. Nie ma co nawet porównywać jej z Constantini, która ma niby tę samą wycenę - tamta jest znacznie trudniejsza. Warto dodać, że we włoskiej gazetce 'Monte Bianco' znaleźliśmy artykuł o najciekawszych ferratach, m.in. Stella Alpina, Bocchette, Alleghesi, Constantini. Autor podawał również subiektywną trudność drogi w skali 6 stopniowej. Stella Alpina wyceniona została na 4/6, podobnie jak Alleghesi. Natomiast Constantini otrzymała maxa: 6/6. Wycena Stelli na 4/6 bardziej odpowiada naszym odczuciom.

Via Ferrata BOLVER LUGLI , Palla (2006): [ 2/T323, trudność 5/6, mapa T 022, ]
	Logicznie poprowadzona trasa, widoki wspaniałe na stopniowo odsłaniające się szczyty grupy Pala. Pomimo tego, że byliśmy tam po południu, pogoda dopisała.

Via Ferrata PORTON , Palla (2006): [ 2/T228, trudność 4/6, mapa T 022, ]
	Eksponowana i stroma ferrata wyposażona w sporą ilość żelastwa. Otoczenie bardzo górskie i dolomitowe: strome, wysokie ściany, wąskie żleby...

Via Ferrata GUSELLA , Palla (2006): [ 2/T300, trudność 3/6, mapa T 022, ]
	Przeszliśmy tę ferratę w dół, jak zaczynało padać i niewiele było widać...

Via Ferrata MEISULES , Sella (2006): [ 2/T734, trudność 5/6, mapa T 006, ]
	Bardzo ładna ferrata, z tym że mocno wyślizgana - jest to jedna z najstarszych dróg żelaznych w Dolomitach, więc i sporo ludzi ją odwiedziło. Ciesząc się z chwilowego wyżu, po intensywnych opadach w dniach poprzednich, wybraliśmy się na tę drogę jakoś w połowie sierpnia. Po skalistej części pierwszej ukazała się część druga przysypana śniegiem. Im dalej do góry tym było ciekawiej: pojawił się lód i śnieg. I w ten sposób część druga, normalnie dosyć prosta, stała się kluczowa dla całej drogi.

Via Ferrata BOCCHETTE , Brenta (2001,2001): [ -, trudność 2/4, mapa K, ]
	Tego rejonu nie ma w przewodniku Tkaczyka ani na mapach Tabacco, gdyż nie wszyscy uznają Brentę za część Dolomitów. My osobiście zachęcamy do odwiedzenia tego rejonu, byle nie z mapą KOMPASS'u. Ferrata jest emocjonująca i atrakcyjna widokowo - z drogi rozpościerają się piękne widoki na różnorodne formacje skalne Brenty, pasma Dolomitów i lodowcowe Adamello (3555), Presanella (3556), Ortles (3899). Ferrata jest długa (kilkanaście kilometrów) i biegnie wzdłuż grzbietu Brenty (ok. 2500-2900 mnpm). Trawersuje grań omijając szczyty: Cima Groste (2901), Cima Brenta (3150), Cima Tosa (3173). Podzielona jest na kilka odcinków, patrząc od Passo Groste (2442, możliwość wjazdu z Madonny di Campiglio Nord - 1646) do Rif. XII Apostoli (2487): Sentiero attrezzato Benini (podejście do właściwej ferraty, na znakach "Benini"); Via ferrata delle Bocchette: Alte, Centrali; Sent. attr. Livio Bentari; Sent. attr. dell'Ideale. Co kilka kilkometrów jest możliwość zejścia do położonych poniżej schronisk (ok. 2000-2500 mnpm). W związku z tym większość turystów pokonuje ferratę odcinkami. My trasę od P.Groste do końca odcinka Centrali przeszliśmy w dwa dni (od południa do południa następnego dnia) nocując po drodze w jaskini przed Bocch. delle Vallezza (wcześniej na trasie jest biwak skalny Biv. Marco tuż przed Bocch. dei Camosci, na mapie nie ma). Największy tłok jest na odcinku Centrali: od Bocchette di Molveno do Bocch. di Brenta, gdyż jest on najpopularniejszy ze względu na przepaścistość ("powietrzne półki"). Zatory potęgują się, gdy na trasie zalega śnieg: duża ilość turystów przebywających tę trasę nie ma doświadczenia wysokogórskiego i obycia z ekspozycją.

Via Ferrata RINO PISETTA , Garda (2004): [ -, trudność D/E, mapa -, ]
	Ferrata godna polecenia: trudna, acz logicznie poprowadzona, ze znikomą ilością sztucznych zabezpieczeń, niezbyt zaludniona, piękne widoki na jezioro Toblino i zameczek. Ze szyczytu należy zejść na drugą stronę, do Ranzo a następnie dookoła do Sarche.

Via Ferrata JUBILAEUMSGRAT , Tyrol (2007): [ -, trudność 4/6, mapa AV 4/2, ]
	To właściwie nie jest ferrata. By udać się na tę alpejską drogę trzeba mieć dobrą kondycję, doświadczenie wspinaczkowe i ewentualnie dodatkowy sprzęt (dodatkowa lina zalecana).

Via Ferrata TIROLER WEG , Tyrol (2007): [ -, trudność C/D, mapa AV ? 30/4, ]
	Nas skusiła jako ferrata z widokiem na Ortlera. Jak sie okazało nie jest to jedyna jej zaleta. Mankamentem jest żmudne podejście.

Via Ferrata ELFERSPITZE , Tyrol (2007): [ -, trudność C, mapa AV 31/5, ]
	Feratta nie jest obficie oznaczona i w mglisty dzień można się trochę pogubić, jak nam się przydarzyło. Mimo wszystko była tak interesująca, że chcemy ją powtórzyć jakiegoś słonecznego dnia...

Via Ferrata ILMSPITZE KLETTERSTEIG , Tyrol (2006): [ -, trudność C-D, mapa AV 31/3, ]
	Piękna ferrata z dosyć długim podejściem - szczególnie w wariancie jednodniowym. Mieliśmy wrażenie, że jest bardzo podobna do ferraty Tomaselli ze względu na skałę i jej jakość (bardzo dobrą) oraz zejście stromym żlebem.

Via Ferrata KUEHTAI PANORAMA , Tyrol (2006): [ -, trudność D/E, mapa AV 31/2, ]
	Ciekawa ferrata dwuodcinkowa oferująca bardzo ładne widoki, które można podziwiać z małej ławeczki umieszczonej w bardzo eksponowanym miejscu.

Via Ferrata INNSBRUCKER , Tyrol (2004): [ -, trudność B-C, mapa AV 31/5, ]
	Łatwo dostępna ferrata (start z górnej stacji kolejki linowej, Hafelekarhaus 2269), przez co bardzo zatłoczona. Mimo to trasa jest ciekawa, miejscami stroma, miejscami powietrzna, a widoki przepiękne. My przeszliśmy się jeszcze kawałek dalej, by dotrzeć jeszcze na Brandjochspitze. A teraz trochę statystyk o ferracie (zaczerpniętych z sieci, my nie zliczaliśmy): trasa od stacji Hafelekar do przełęczy Frau Hitt ma 3km długości i wiedzie przez 7 wierzchołków, ubezpieczona 2km stalowej liny, 700 hakami i 150 zabezpieczeniami.

Via Ferrata KAISER-MAX , Tyrol (2003): [ -, trudność E/E, mapa AV 31/5, ]
	Trzeba przyznać, że faktycznie trudniejszej jeszcze nie doświadczyliśmy. Jednocześnie jest to chyba najłatwiej dostępna ferrata, jeśli chodzi o podejście do jej początku (kwadrans od szosy!). Zapewne opinia najtrudniejszej ferraty przyciąga latem tłumy amatorów mocniejszych wrażeń (również takich co mkną po linie bez zabezpieczeń i kasku!). Natomiast poza sezonem jest tu spokój. Pierwszy odcinek ferraty (do groty) przeszliśmy w połowie stycznia'03 przy słonecznej, acz mroźnej (-8C) pogodzie. Byliśmy wówczas jedynymi turystami :-). Dzięki temu, iż ferrata jest mocno zbliżona do pionu i ma wystawę południową, nawet zimą nie natknęliśmy się tam na śnieg. Na początku marca'03 przeszliśmy ją w całości i trzeba przyznać, że drugi odcinek (od groty w górę) jest rzeczywiście bardzo wymagający. Tym razem oprócz nas były jeszcze 3 inne osoby na szlaku :-). Niestety wygląda na to, iż trochę wody jeszcze upłynie zanim będziemy w stanie przejść tę ferratę czysto, czyli nie podciągając się miejscami na stalowej linie :-(. Niestety większość ludzi uważa ferratę za akrobacje na linie, o czym przekonaliśmy się w maju'03, kiedy kolejny raz udaliśmy się na jej pokonanie. Tym razem to było istne szaleństwo: tłok oraz zatory z powodu dzieci (!) i schodzących ferratą ludzi, choć jest oddzielna droga zejściowa. W każdym razie jest to definitywnie najtrudniejsza ferrata, na jakiej do tej pory byliśmy. Jej pierwszy odcinek, który jest dużo trudniejszy od np. ferrat Constantini czy Stella Alpina w Dolomitach, jest o wiele łatwiejszy od odcinka drugiego.

Via Ferrata JUBILAEUMS , Tyrol (2004): [ -, trudność C (D/E), mapa -, ]
	Ferrata jest przepięknie położona. Jej trasa biegnie wzdłuż wodospadu! Widoki zaiste cudowne. Należy ona do kategorii ferrat sportowch, w odróżnieniu od klasycznych, i zawiera zatrzęsienie sztucznych zabezpieczeń, których nie sposób ominąć...

Via Ferrata SCHLICKER KLETTERSTEIG , Tyrol (2004): [ -, trudność C-D, mapa AV 31/5, ]
	Ferrata prowadząca na Grosse Ochsenwand (2700), wymagająca ze względu na dużą różnicę poziomów (700m). Trasę najlepiej zaliczyć w wariancie łączonym: rowerowo-wspinaczkowym. Rowerem można dojechać do Schlicker Alm. Ewentualnie można dojechać kolejką do Fronebenalm lub Kreuzjoch i podejść, względnie zejść do początku ferraty.